! ! ! { { സായാഹ്നങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കാരൻ

Showing posts with label ഇഷ്ടം. Show all posts

Tuesday, July 16, 2013

വീണപൂവ്

Thursday, October 04, 2012

ആതിരപ്പള്ളിയിലേക്കൊരു വൺ ഡേ ട്രിപ്പ്

"കേരളത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്ന പുഴയോരക്കാടുകളിലൊന്ന്" എന്നാണ് ആതിരപ്പള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടവും ചുറ്റുവട്ടവും ഇപ്പോൾ അറിയപ്പെടുന്നത്, ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തിൽ ഞാനും എന്റെ ഫ്രെണ്ടും അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പോയി. ഒരു നാലഞ്ചു കൊല്ലം മുൻപ് കോളേജിൽ നിന്നും ആ സ്ഥലത്ത് ടൂർ പോയിരുന്ന ഓർമ്മയുണ്ട് എനിക്ക്, പക്ഷേ അന്ന് കാലാവസ്ഥ അത്ര നന്നായിരുന്നില്ല, അതിനാൽ കാര്യമായി പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിക്കാനൊന്നും സാധിച്ചിരുന്നില്ല.

രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് കലൂരു നിന്നും ചാലക്കുടി ഫാസ്റ്റ്നു ഞാനും അവനും കയറി, തൃശ്ശൂർ വരെ ട്രയിനിൽ പോയി അവിടെ നിന്നും അങ്ങട്ടേയ്ക്ക് പോകാം എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു ആദ്യ പ്ലാൻ എന്നിരുന്നാലും ചാലക്കുടി ബസ്സ് ഇറങ്ങി അവിടെ നിന്നും ആതിരപ്പളിയ്ക്ക് പോകുന്നതാണ് കൂടുതൽ എളുപ്പം എന്ന് ഒരു ഓട്ടോ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ചാലക്കുടി ബസ്സിൽ കയറിയത്, എന്തായാലും പ്ലാൻ ചെയ്ഞ്ച് നല്ലതായിരുന്നു, 12 മണിയൊടെ അടുപ്പിച്ച് ചാലക്കുടിയിൽ എത്തി,KSRTC സ്റ്റാൻഡിൽ ഞങ്ങളേയും കാത്തെന്ന വണ്ണം ഒരു ഓർഡിനറി "ആതിരപ്പള്ളി" എന്ന ബോർഡും വെച്ച് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു, വണ്ടി പെട്ടെന്ന് തന്നെ എടുത്തു, ചാലക്കുടിയിൽ നിന്നും ആതിരപ്പള്ളിയിലേക്കൂള്ള ഒരു മണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്ര മനോഹരമായിരുന്നു, പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും മലകളും ചെറിയ നീർച്ചാലുകളും മറ്റും കാണാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, നല്ല ചൂട് കാലാവസ്ഥയായിരുന്നിട്ടും ആതിരപ്പള്ളിയിൽ നല്ല തണുപ്പ് ഫീൽ ചെയ്തിരുന്നു, 1 മണിക്ക് ബസ്സ് ആതിരപ്പളിയിലെത്തി, ലാസ്റ്റ് ബസ്സ് എത്ര മണിക്കാണെന്ന് കണ്ടക്ടറോട് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയ ശേഷം ഫുഡ് അടിക്കാൻ ഹോട്ടൽ തിരക്കി ഇറങ്ങി, അപ്പോളാണ് വെള്ളച്ചാട്ടം കാണുന്നതിനായി കയറുന്നതിനു ടിക്കറ്റ് എടുക്കണമെന്ന് കാര്യം ഓർത്തത് ഓടിപ്പോയി ക്വൂവിൽ കയറി ടിക്കറ്റ് എടുത്തു, ശേഷം ഹോട്ടലിലേക്ക്, അവിടെ പോയി ഊണ് കഴിച്ചു, പേരോർമ്മയില്ലാത്ത എന്തോ ഇനം അരിയുടെ ചോറും അയല പോലുള്ള മീൻ വറുത്തതും പിന്നെ തോരനും അച്ചാറും അവിയലും; നല്ല വിശപ്പുണ്ടായതിനാലാണോ അതോ ശരിക്കും നല്ലതായിരുന്നതിനാലാണോ എന്നറിയില്ല ഊണിനു അസാധ്യ ടേസ്റ്റ് ആയിരുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സമയം ഒന്നരയായിരുന്നു ..

ഒരു വലിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് വേണം വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ, അല്പ ദൂരം നടക്കാനും ണ്ട്, ഗേറ്റിനവിടെ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു, അവധി ദിനം കൂടിയായതിനാലാവാമെന്ന് തോന്നുന്നു ഈ തിരക്ക്, തിരക്കിൽ മലയാളത്തിനോടൊപ്പമൊ അതിലുമേറെയൊ ഉയർന്ന് കേട്ട ഭാഷകൾ ഹിന്ദിയും തമിഴും. എന്റെ കയ്യിലുള്ള സ്റ്റിൽ ക്യാമറയ്ക്ക് പ്രത്യേകം ടിക്കറ്റ് ഗേറ്റിൽ നിന്നും വാങ്ങേണ്ടിയിരുന്നു അങ്ങിനെ മുഴുവൻ ഡോക്യുമെന്റ്സും കയ്യിലാക്കി ഗേറ്റ് താണ്ടി ഞങ്ങളിരുവരും പ്രകൃതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

Athirappally Waterfalls

വെള്ളച്ചാട്ടം കാണുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ മെയിൻ ഉദ്യേശം, അതിൽ ഇറങ്ങുന്ന കാര്യത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പണ്ടൊരിക്കൽ കുളത്തിൽ കാലുതെന്നി വീഴാൻ പോയതിൽ പിന്നെ വെള്ളം കാണുമ്പോൾ ഒരു ഭയം ഇരച്ചു കയറും. പക്ഷേ അവിടുത്തെ ആ ഭംഗിയും മറ്റും കണ്ടപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങാതെ തിരിച്ച് പോകുന്നത് ഭൂലോക മണ്ടത്തരമായിരിക്കുമെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി, കൂട്ടുകാരന്റെ നിർബന്ധം കൂടിയായപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു, അങ്ങിനെ തോർത്തും മറ്റും വാങ്ങി ഡ്രെസ്സ് മാറി നേരെ വെള്ളത്തിലേക്ക്, പാറകളിൽ തട്ടിത്തടഞ്ഞൊഴുകുന്ന പളുങ്ക് മണികൾ ദേഹത്ത് സ്പർശിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ സുഖമുണ്ടല്ലോ അത് അനുഭവിച്ച് തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം.

Athirappally Waterfalls

എത്ര മണിക്കൂറുകൾ വെള്ളത്തിൽ ചിലവഴിച്ചു എന്ന് ഓർമ്മയില്ല, വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാനും കുളിക്കാനും മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും എല്ലാവരും ഉണ്ട്, പാറക്കെട്ടുകളിൽ ചിലയിടത്ത് നല്ല വഴുവഴുപ്പ് ഉണ്ട് സൂക്ഷിച്ച് നടന്നില്ലെങ്കിൽ മുട്ട് പൊട്ടും, :) ജീവനു അപായം ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല, ഒരു വലിയ ഏരിയ പൊതു ജനങ്ങൾക്കായി നൽകിയിട്ടുണ്ട്, അപകട സാധ്യതയുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ കയറു കെട്ടി നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്, അതും താണ്ടി അഹങ്കാരം കാണിക്കുന്നവരെ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കാൻ സെക്യൂരിറ്റീസും പോലീസുകാരും ഉണ്ട്. നല്ല തെളിഞ്ഞ മാനവും തെളിനീരു വെള്ളവും കപ്പയും മീങ്കറിയും പോലെ അസാധ്യ ചേർച്ചയായിരുന്നു, ഫോട്ടോസ് കൂടുതൽ എടുക്കണമെന്നുണ്ട്, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കയറാനും തോന്നുന്നില്ല, അവസാനം അത് നനഞ്ഞാലും സാരല്യാ എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് രണ്ട് കാര്യവും ഒരുമിച്ചാക്കി :)

Athirappally Waterfalls

അഞ്ച് മണിവരെ മുകളിലെ വെള്ളത്തിൽ പോത്തുകൾ തോൽക്കും വണ്ണം ഞങ്ങൾ കിടന്നു. ഈ വെള്ളമെല്ലാം കൂടെ മുകളിൽ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് വീഴുന്ന ആ വെള്ളച്ചാട്ടം ശരിക്കും കാണണമെങ്കിൽ താഴെ ഇറങ്ങണം, ഏകദേശം 80 അടിയോളം പൊക്കത്തിൽ നിന്നും വെള്ളമങ്ങിനെ പ്രവഹിക്കുന്നത് കിടിലൻ കാഴ്ച തന്നെയാണ്, മുകളിലെ ചിന്ന ഒഴുക്കുകളുടെ ശക്തി അതിൽ കിടന്ന് കുളിക്കേം കളിക്കേം ചെയ്തപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതാണ്, അത് വെച്ച് ഈ ഉയരത്തിൽ നിന്നും വീഴുന്ന വെള്ളത്തിനു എന്ത് മാത്രം ശക്തിയുണ്ടാകുമെന്ന് വെർതേ ഓർത്ത് നോക്കി, അതെന്തോ ആകട്ടേ പക്ഷേ കാഴ്ച മനോഹരം തന്നെയാണ്. പല പ്രശസ്ത സിനിമകളിലും സംവിധായകർ ഉൾപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദൃശ്യമാണ് ഈ വെള്ളച്ചാട്ടം, ഗുരുവിലെ ഐശ്യര്യാ റായിയുടെ പാട്ടാണെനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വന്നത്, മണിരത്നം സിനിമകളിൽ മിക്കവാറും ആതിരപ്പള്ളി കടന്ന് വരാറുണ്ട്, അത്രയ്ക്ക് മനോഹരമാണല്ലോ ഈ കാഴ്ച. അങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ താഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി, ആ മനോഹര ദൃശ്യം കണ്ടു..

Athirappally Waterfalls

ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരി.

Athirappally Waterfalls

kannan | കണ്ണൻ

താഴെ ആരേയും വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറക്കുകയില്ല, അവിടെ ലിമിറ്റഡ് ഏരിയയായിൽ നിന്ന് കാഴ്ച മാത്രം ആസ്വദിക്കാം. അങ്ങിനെ സന്ദർശന സമയം അവസാനിക്കാറായി 6 മണി വരെയാണ് പൊതു ജനങ്ങൾക്ക് അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്,എത്ര ഫോട്ടോസ് എടുത്ത് എന്ന് എനിക്ക് തന്നെയറിയില്ല, ക്യാമറയ്ക്ക് മടുത്തിട്ടുണ്ടാവണം, ഫൊട്ടോസ് എത്രയെടുത്തിട്ടും എനിക്ക് മതിയാവണ്ടെ! :) [ ഓരോ ഫോട്ടോയും 3MB യിൽ കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നു, കമ്പ്രസ്ഡ് ആക്കിയിട്ടാണ് പോസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്, വരും ദിനങ്ങളിൽ ഒറിജിനൽ ക്വാളിറ്റി ചിത്രങ്ങൾ പ്ലസ്സിലോ ഫ്ലിക്കറിലോ അപ്ലോഡ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കാം ] സമയം ആറാകാറായി, ഞങ്ങൾ തിരികെ നടന്ന് തുടങ്ങി, ഗേറ്റ് ഇറങ്യപ്പോ ദാ കിടക്കുന്നു ഞങ്ങളേയും കാത്ത് KSRTC ഓർഡിനറിയൊന്ന്.. അങ്ങിനെ ഒരു നല്ല ദിനം സമ്മാനിച്ച ആതിരപ്പള്ളിക്കും ഇതിങ്ങനെ സുന്ദരമാക്കി നമുക്ക് തന്ന ആ പ്രകൃതി ശക്തിയ്ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് തിരികേയാത്ര ആരംഭിച്ചു......

[NB: ശനിയും ഞായറും ഒഴിച്ചുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവധി വരികയാണെങ്കിൽ അത് ഏതെങ്കിലും വിശേഷ സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുക എന്നതാക്കി മാറ്റാൻ ഈയിടെയായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്, അങ്ങിനെ കേരളത്തിലെ മുഴുവൻ സ്ഥലങ്ങളും കണ്ട് തീർക്കണം, പിന്നീട് പുറത്തേയ്ക്ക് കാഴ്ചയുടെ വ്യാപ്തി കൂട്ടണം എന്നൊക്കെയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് :). ]

Friday, September 21, 2012

പ്രണയമേ..

പ്രണയമേ നീയെന്നെ തനിച്ചാക്കിയീ
കൂരിരുൾ കാട്ടിനുള്ളിലിട്ടെങ്ങു പോയ്?
മറ്റൊരു കാട്ടിലൊറ്റയ്ക്കിരുന്നുള്ളുരുകി കരയുകയോ
അതോ കാലവേലിയേറ്റമത്
മായ്ച്ച തീരത്തിരുന്ന് പുതിയ
കഥയതെഴുതുകയോ?

[NB: ഒരു ചിത്രം, ഞാൻ എടുത്തത്]

Thursday, July 26, 2012

മനസ്സിലിപ്പോ....

മനസ്സ് ഒരേ സമയം ശാന്തവും അസ്വസ്ഥവുമാണ്, ബ്ലോഗിലെ ജീവിതം ആറാം വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു (ആക്ടീവ് ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ മൂന്നാം വർഷം).കുറച്ച് റാൻഡം എഴുത്തുകളാണീ പോസ്റ്റ്, വായനയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഫീലിംഗ്സ് ഒന്നും കിട്ടിയെന്നു വരില്ല സമയം മിനക്കെടുത്തി എന്ന തോന്നലുണ്ടാവാൻ സാധ്യതയേറെയാണ് :)

അമ്മ വീട് പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തട്ടയിൽ(Thattayil) എന്ന് പറയുന്ന സ്ഥലത്താണ്, ഒന്ന് മുതൽ ആറാം ക്ലാസ്സ് വരെ പഠിച്ചതു വളർന്നതും അവിടെ നിന്നിട്ടാണ്. അധികം പുരോഗതികളൊന്നും വന്ന് ചേരാത്ത ഒരുൾഗ്രാമം ; വയലുകളും കൊയ്ത്തുത്സവങ്ങളും മറ്റുമുള്ള, സിനിമകളിലും കഥകളിലും ഒക്കെ കാണുമ്പോലെയുള്ള ഒരു സ്ഥലം.

വയലും തോടും കടന്ന് സ്കൂളിൽ പോയതും ക്ലാസ്സിലെ കുസൃതികളും അക്കിടികളും അങ്ങിനെ ഇന്നും ഓർമ്മയിലെ ഒളിമങ്ങാത്ത കാലമായിരുന്നു അത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് വേനൽ അവധി വരുമ്പോൾ ഞാൻ അച്ഛന്റെ സ്ഥലമായ ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലേ മുതുകുളം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകും, അക്കരപ്പച്ച തന്നെ കാരണം, അവിടെ ആ സമയത്ത് നമുക്ക് ആ ഗ്രാമത്തേയും അതിന്റെ ഭംഗിയേയും ഒന്നും ആസ്വദിക്കാനുള്ള വിവരം ണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ ഇന്ന് ഇവിടെ സ്ഥിര താമസമാക്കിയപ്പോൾ ആ കാലഘട്ടം വല്ലാണ്ട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു. അടുത്തടുത്ത വീടുകളിലെ എന്റെ പ്രായക്കാരായ കൂട്ടുകാരേയും അവരുടെ കൂട്ടുകാരേയും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ക്രിക്കറ്റ് മാച്ചും ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്ന കുസൃതിത്തരങ്ങളും മറ്റും എന്ത് പെട്ടെന്നാണവസാനിച്ചത്. ബോംബെയിൽ സ്ഥിര താമസമാക്കിയ എന്റെ വല്യമ്മാമവന്റെ കൊച്ചുമക്കളും മറ്റും ഇടയ്ക്കെത്തുമായിരുന്നു . കൂട്ടത്തിൽ മൂത്തവൾക്ക് എന്റെ പ്രായമാണ് അവൾക്ക് എന്റെ അടുത്ത് അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരുമായിരുന്നില്ല, വീടിനടുത്തുള്ള വയലിലങ്ങേയറ്റത്തുള്ള റോഡിലേക്കും അതിനുമപ്പുറമുള്ള മലയിലേക്കും കണ്ണും നട്ട് ഞങ്ങൾ എത്രയിരുന്നിരിക്കുന്നു,അവളൂടെയും അനിയത്തിയുടേയും ഹിന്ദി കലർന്ന മലയാളവും പിന്നെ അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേർത്ത് വിളമ്പുന്നതും മറ്റും ഇന്നും ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു ചെറു ചിരി പൊട്ടും... നൊസ്റ്റാൾജിയ അടിച്ച് പറഞ്ഞ് വരുന്നത് മറ്റൊന്നുമല്ല, അപൂർണ്ണതകളുടെ ഘോഷയാത്രയിൽ പതാകയേന്തി മുൻ നിരയിൽ നടക്കേണ്ടി വന്ന ഹതഭാഗ്യന്റെ അപൂർണ്ണമായ അനുഭവങ്ങളേയും മാനസിക വൈഷമ്യങ്ങളേയും പറ്റിയാണ്..

എൽ പി സ്കൂൾ ഒരു സംഭവമായിരുന്നു,വെറും നാലുവർഷക്കാലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപിടിച്ച കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഇന്നും എന്നിലേക്കാഞ്ഞടിക്കുന്ന സുനാമികൾക്ക് ഹേതുവായ ഭൂകമ്പം നടന്ന സുമാത്ര! പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരും അതിലും പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകരും!.. അഞ്ചും ആറും അടുത്തു തന്നെയുള്ള മറ്റൊരു സ്കൂളിലായിരുന്നു,ഒരു മാറ്റമാണവിടെ നടന്നതെങ്കിലും എനിക്കൊപ്പം എന്റെ ചെങ്ങാതിമാരും എത്തിയിരുന്നതിനാൽ വലിയ സങ്കടമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.പക്ഷെ കാര്യങ്ങൾ ആറാം ക്ലാസ്സ് വരെയേ ഒപ്പം നിന്നുള്ളൂ. ആറാം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് സ്കൂളും സ്ഥലവും മാറേണ്ടി വന്നു-അച്ഛന്റെ നാട്ടിലേക്ക്, കാരണമൊക്കെ നിസ്സാരം. കുട്ടികൾ വളരേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പമാണല്ലോ. കൂട്ടുകാരോടോന്നും ഒരു യാത്ര പോലും പറയാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കൂട്ടുകാരിൽ ചിലർ ധരിച്ച് വെച്ചിരുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് പോയി. ഒന്ന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവിടെ പോയപ്പോൾ ഒരു സ്നേഹിതനെ കാണാനിടയായി കുശലാന്വേഷണത്തിനിടയിൽ "എവിടെ ചിത്ര?" എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു, ഏത് ചിത്ര എന്ന് ആദ്യം മനസ്സിൽ കരുതിയെങ്കിലും എന്റെയും അവന്റെയും കൂടെ പഠിച്ച ചിത്രയെന്ന പെൺകുട്ടിയേ ആവാം എന്ന് ഊഹിച്ചെടുത്ത് "എനിക്കറിയില്ലെടാ അവളെവിടെയെന്ന്" പറഞ്ഞു. "അല്ല നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടിയല്ലേ അന്ന് ആരോടും പറയാതെ സ്കൂൾ മാറിയതെന്ന അവന്റെ മറുപടിയിൽ നിന്നാണ് അന്ന് സ്കൂൾ മുഴുവൻ പരന്ന ആ കിംവദന്തി ഞാനും മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഞാനും അവളും ഒളിച്ചോടിയതാണെന്ന്.എനിക്കൊപ്പം അവളും സ്കൂൾ ലീവ് ചെയ്തതിരുന്നു എന്നേപ്പോലെ പാവം അവളും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.! അപൂർണ്ണതകളുടെ തുടക്കം അതായിരുന്നു ആറാം ക്ലാസ്സിലെ ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്കൂൾ മാറ്റം. പിന്നീട് ചെന്ന് പെട്ടത് ഒന്ന് മുതൽ ഏഴുവരെ മാത്രമുള്ള മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായ അന്തരീക്ഷം ആളുകൾ, എന്റെ അനിയൻ അവിടെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്നെണ്ടെന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ഏക ആശ്വാസം. ഒരു വർഷമേ അവിടെ ണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിലും എല്ലാവരുമായി അടുക്കാനും മറ്റും സാധിച്ചിരുന്നു വിനീത എന്ന പെൺകുട്ടിയും കിരൺ എന്ന ആൺകുട്ടിയും അതിനെന്നെ സഹായിച്ചു. കിരണുമായി നല്ല ഒരു സുഹൃദ്ബന്ധം ഉണ്ടായി വരുന്നതിനിടയിൽ ആ സ്കൂളും മാറേണ്ട സമയം വന്ന് ചേർന്നു. രണ്ടാമത്തെ അപൂർണ്ണത. ആ സ്കൂൾ കാലഘട്ടം അവസാനിപ്പിച്ച് ഹൈ സ്കൂളിലേക്ക്, മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ അവിടെ, കാര്യമായ ഓർമ്മകൾ ഒന്നും തന്നെ ആ സ്കൂളിൽ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല, എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ പോയിരുന്ന ട്യൂഷൻ സെന്റർ ( മിനി ) എന്നെ ഞാനാക്കിയതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു. എന്റെ കണക്ക് മാഷന്മാരായ ഗോപകുമാർ സറിനേയും സുനിൽ സറിനേയും ഒരിക്കലും മറക്കാൻ സാധ്യമല്ല. ഇന്നും ആ ക്ലാസ്സുകളിൽ പോയിരിക്കാൻ എന്ത് കോതിയാണെന്നോ, ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലല്ലോ... ഹിസ്റ്ററി എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല എങ്കിലും അതെടുത്തിരുന്ന ഹരികുമാര സാർ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു, അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടെ പറയുമായിരുന്നു,"മക്കളെ നിങ്ങൾ ഇക്കാലത്തേയ്ക്ക് തിരിച്ചെത്താനൊരിക്കൽ ആഗ്രഹിക്കും"...

ആ ട്യൂഷൻ സെന്റർ എന്നെ ആ അഞ്ചിലൊരാളാക്കി :)

പത്താം ക്ലാസ്സിലെ മത്സരിച്ചുള്ള പഠനവും അതിരാവിലെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളും സൈക്കിളിന്മേലുള്ള അഭ്യാസയാത്രകളും പിന്നീടുണ്ടായ എത്ര വലിയ നഷ്ടങ്ങളേക്കാളും വലിയ നഷ്ടങ്ങളാണിന്നെനിക്ക്. പഠനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി സ്കൂളിലെ ഓർമ്മകൾ കുറവാണ്(മലയാളം ടീച്ചർ പ്രസന്ന ടീച്ചർ ഒഴിച്ച്)എന്നിരുന്നാലും ഒരു ചെറിയ പ്രണയത്തിന്റെ മന്ദമാരുതൻ എന്നിലേക്കും അടിച്ചത് ആ സ്കൂളിൽ വെച്ചിട്ടായിരുന്നു., ഒൻപ്തിന്റെ അവസാനത്തിലോ പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലോ മനസ്സിലെത്തിച്ചേർന്ന പ്രണയമെന്ന വികാരത്തിന്റെ ശിലായുഗ അവശിഷ്ടത്തെ പറയാതെ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ പത്താം ക്ലാസ്സ്കഴിയും വരെ മനസ്സിൽ അടക്കി വെച്ചു, ഒരു നിസാര കാരണത്തിന്മേൽ സ്കൂൾ അവസാനിക്കുന്നതിനു രണ്ട് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവളുമായി പിണങ്ങി മാറി, പ്ലസ്സ് ടു എന്ന സ്വാതന്ത്രയ്ത്തിലേക്ക് എത്തിയിട്ട് ഇഷ്ടം അറിയിക്കാം എന്നും മറ്റും കരുതി ആ പരിഭവപ്പിണക്കം ഞാൻ പൊളിക്കാൻ പോയില്ല. പത്തിലെ റിസൽട്ടറിഞ്ഞ് വീട്ടുകാർ പോളിടെക്കനിക്ക് എന്ന സാഗരത്തിലേക്ക് വള്ളവും വലയുമായി അയച്ചപ്പോൾ അപൂർണ്ണത നംബർ മൂന്നും നാലും സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്ലസ്സ് ടു എന്ന സ്വപ്നവും ആദ്യ പ്രണയവും.

പന്തളം എൻ എസ് എസ് കോളേജ് എന്നിലെ പത്താംക്ലാസ്സ് കാരനു പുതു അനുഭവമായിരുന്നു. റെക്കോർഡ്സും മറ്റും വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ പ്രവർത്തി സഹപാഠികൾക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു, പ്ലസ്സ് റ്റുവിൽ വെച്ച് അവരുടെ അത്ഭുതപ്രവർത്തികൾ അവസാനിച്ചത് എന്റെ തെറ്റല്ലല്ലോ. പിന്നീടൊടുവിൽ കോളേജുമായി ആ മൂഡിലേക്ക് എല്ലാം ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും മൂന്ന് വർഷങ്ങളും അവസാനിച്ചിരുന്നു. ഒരു വലിയ അപൂർണ്ണതയും അതിനുള്ളിൽ ഒരുപാട് ചെറുതുകളും. പിന്നീട് എഞ്ജിനീയറിങ്ങിലേക്ക് അവിടെ നടന്നത് അപൂർണ്ണതകളുടെ ഘോഷയാത്രയായിരുന്നു, ഈ ബ്ലോഗ് മുഴുവൻ അവിടുത്തെ അപൂർണ്ണതകളുടെ കഥകളാണല്ലോ.

കോളേജിനു ശേഷം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചത് എന്തൊക്കെയാണ്. പലതും എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല, സ്വപ്നം കണ്ടതും ആഗ്രഹിച്ചതും വെറുത്തതും നടക്കരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതും അങ്ങിനെ എല്ലാമെല്ലാം ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളിൽ കാറു പിടിച്ചല്ലേ വന്നത്.......

ഒരു തരത്തിൽ എന്നെ എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഇത്തരം അപൂർണ്ണതകളാണ്. കോണ്ടീഗസ് ആയി എക്സിക്യൂട്ട് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്ന പ്രോസസുകളെ സ്റ്റാക്കിലേക്ക് പുഷ് ചെയ്തു കൊണ്ട് പല പുതിയ പ്രോസസുകളും പ്രോഗ്രാം കൗണ്ടറിലേക്കെത്തി പക്ഷേ അവകൾക്കൊന്നും എക്സിക്യൂഷൻ കമ്പ്ലീട്ട് ചെയ്യപ്പെടാനായില്ല സ്റ്റാക്കിലേക്ക് പുഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രോസസ്സുകളുടെ എണ്ണം ദിനേന കൂടുകയാണ്, ഇൻ കമ്പ്ലീറ്റ് പ്രോസസുകൾ നീറഞ്ഞ് എന്നാണാവോ എന്റെ സി പി യു ഹാങ്ങ ആകുന്നത്..

ഒന്ന് ചീഞ്ഞ് മറ്റൊന്നിനു വളമാകും എന്നല്ലേ പ്രമാണം.പ്രണയം പരമേശ്വരനേയും പാട്ടുകാരനാക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ നഷ്ടങ്ങളെന്നെ ബ്ലോഗിലെത്തിച്ചു. ബ്ലോഗെഴുത്ത് എനിക്ക് ഡയറി എഴുത്താണ്, സങ്കടം കൂടുമ്പോഴും എഴുതും സന്തോഷം കൂടുമ്പോഴും എഴുതും. ഇനിയും എഴുതും.

[NB: ഈ ബ്ലോഗ് എന്റെ ആത്മാവും മനസ്സുമാണ്..]

Sunday, July 22, 2012

കണ്ണനും കിട്ടി മൂന്നാം കണ്ണ്

ഇനീപ്പോ ഞാനായെട്ടെന്തിനാ കുറയ്ക്കുന്നത്. ഞാനും തുടങ്ങി ഫോട്ടം പിടുത്തം. കുറച്ച് നാളായിട്ടുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരു ക്യാമറ സ്വന്തമാക്കണമെന്നത്. കുറച്ച് വില കൂടിയ DSLR വാങ്ങാം എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അതുടനെ നടത്താൻ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി തത്ക്കാലം ചെറുതൊരെണ്ണം സ്വന്തമാക്കി, നമ്മുടെ നിക്കണിന്റെ കൂൾപിക്സ് 16.1mpx. എന്തായാലും കുറച്ച് പൈസായിൽ അത്യാവശ്യം നടത്താൻ ഇത് കിടു. കണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് പോകുന്ന പല കാഴ്ചകളും മനസ്സിൽ അതേ പോലെ പകർത്താറുണ്ട്, പലതിനേയും പിന്നീട് കാണാറുമുണ്ട് എന്നാൽ അതിനു കുറച്ച് കൂടി വ്യക്തത വരുത്താൻ ഈ ഉപകരണം സഹായിക്കുമെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. ഹോ എന്താപ്പോ ഞാനീ പറഞ്ഞത്..സാഹിത്യമോ ഈശ്വരാ.. അപ്പോൾ കാര്യം എന്താന്ന് വെച്ചാൽ ക്യാമറ ഒന്ന് ടെസ്റ്റ് ചെയ്തു, കുറച്ച് പടങ്ങൾ പോസ്റ്റുന്നു.. അങ്ങട് അഭിപ്രായിക്ക്യാ.. :)